OGŁOSZENIE!

PANIE Z ASYSTY PROSZĄ O ZWROT TYCH STROJÓW, KTÓRE NIE SĄ UŻYWANE. W SPOSÓB SZCZEGÓLNY TA PROŚBA KIEROWANA JEST DO RODZICÓW DZIECI MNIEJSZYCH, KTÓRE JUŻ NIE BIORĄ UDZIAŁU W PROCESJI.  GDYŻ MAMY NOWE CHĘTNE DZIECI, ALE BRAKUJE CZĘŚCI STROJÓW.

ZA ZROZUMIENIE DZIĘKUJEMY

Adwentowy Wieczór Skupienia Młodzieży Rejonu Sieradzkiego

Dnia 10 grudnia w Liturgiczne Wspomnienie Matki Bożej
z Loreto w parafii Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Warcie odbył się Adwentowy Wieczór Skupienia dla Młodzieży Rejonu Sieradzkiego. Był to wyjątkowy i niepowtarzalny czas, aby na nowo odkryć wartość drugiego człowieka w naszym codziennym życiu oraz obecność Boga – Który nieustannie czuwa nad młodym człowiekiem, aby ten zmierzał po właściwych drogach swojego życia. To wyjątkowe spotkanie rozpoczęło się od Adoracji Najświętszego Sakramentu, którą poprowadziła młodzież dekanatu warckiego wraz z ich opiekunem księdzem Sylwestrem Malczykiem. Po otrzymaniu Błogosławieństwa Bożego Najświętszym Sakramentem do młodzieży została wygłoszona konferencja przez księdza Piotra Wolnego – wikariusza parafii Dobra. Natomiast po konferencji miał miejsce rachunek sumienia, który poprowadził ksiądz Przemysław Kłosowski duszpasterz sieradzki. Następnie młodzież miała okazję do skorzystania z sakramentu pokuty.

Punktem kulminacyjnym spotkania w Warcie był temat synodu który został powołany przez papieża Franciszka, a który ukierunkowany jest na głos każdego człowieka, w tym najbardziej na głos człowieka młodego. Młodzież została podzielona na dekanaty,
a pieczę nad nimi sprawował ich duszpasterz. Młodzi rejonu sieradzkiego mieli okazję wypowiedzieć się na ważne tematy dotyczące wiary, ale także funkcjonowania w konkretnej wspólnocie wiernych. Okazało się, że właśnie ta dyskusja trwała najdłużej, dlatego, że młodzież chętnie odpowiadała na postawione im pytania
i dawała sugestie tego, co chcieliby zmienić w kościele oraz tego, co jest dobre i co im się bardzo podoba. Synod młodych w pytaniach
i odpowiedziach, bo tak był zatytułowany ten punkt Warckiego spotkania okazał się strzałem w dziesiątkę. Było to widać po zaangażowaniu młodych, chociaż wiele pytań ich zaskoczyło i okazały się bardzo trudne. Po zakończonej burzliwej dyskusji młodzież odśpiewała Apel Jasnogórski oraz oddała cześć relikwią Carlo Acutisa młodego wyznawcy Chrystusa, którego obrazek jako pamiątkę tego wyjątkowego spotkania zabrali do swoich domów. Spotkanie zakończyła wspólna Agapa w refektarzu zakonu ojców Bernardynów.

Relacja Ładu Bożego na temat Diecezjalnych Obchodów ŚDM

Ponad 500 młodych tworzyło wspólnotę podczas diecezjalnych obchodów XXXVI Światowych Dni Młodzieży, przeżywanych w Sanktuarium Matki Bożej Księżnej Ziemi Sieradzkiej.Diecezjalne obchody Światowych Dni Młodzieży pod hasłem „Wstań. Ustanawiam cię świadkiem tego, co zobaczyłeś” (Dz 26, 16) otworzył ks. Przemysław Zenon Pilarski, diecezjalny duszpasterz młodzieży, modlitwą do Ducha Świętego z zespołem Emmanuel z Sieradza. Po przejmującym spektaklu w wykonaniu młodzieży parafialnej pod opieką ks. Sebastiana Szkopa, odbył się koncert ewangelizacyjny wypełniony świadectwami, który współprowadził ks. Michał Krygier. Głównym punktem spotkania młodzieży była Msza św. pod przewodnictwem ks. bp. Krzysztofa Wętkowskiego. – Wy jesteście młodzi, za kilka lat kościół będzie taki, jakimi wy będziecie – mówił ksiądz biskup, zachęcając do świadczenia o Chrystusie Królu i wspólnocie, której młodzi doświadczyli.Na spotkanie do charłupskiego sanktuarium przyjechała wspólnota Boży ogień. – Młodzi angażując się, modląc, śpiewając, pokazują, że Kościół ma przyszłość, że jest ktoś, kto wielbi Boga i będzie go wielbił – stwierdził Adam.

https://www.facebook.com/plugins/post.php?href=https%3A%2F%2Fwww.facebook.com%2FSanktuariumMatkiBozejKsieznejZiemiSieradzkiej%2Fposts%2F4457893607639952&show_text=true&width=500

Diecezjalne dni młodzieży w Charłupi Małej pod Sieradzem – relacja Radia Łódź nad Wartą

Diecezjalne dni młodzieży w Charłupi Małej pod Sieradzem — Radio Łódź (radiolodz.pl)

W Sanktuarium Matki Bożej w Charłupi Małej pod Sieradzem odbyły się diecezjalne dni młodzieży. Było kilkuset gości między innymi z powiatu sieradzkiego, Turku czy Kalisza w województwie wielkopolskim. Wystąpiła charłupska grupa teatralna oraz zespół muzyczny Emmanuel.

(Fot. Adam Łużyński)

– Są wyznania wiary, jak do tego doszło, że ktoś wierzy; później są przewidziane msza i poczęstunek dla młodzieży. U nas w parafii miało to mieć miejsce w tamtym roku, ale niestety się nie udało. Cieszymy się, że tym razem to doszło do skutku – mówi Weronika Olejniczak, uczestniczka diecezjalnych dni młodzieży.

DIECEZJALNE OBCHODY ŚDM – LINK DO FILMU

https://l.facebook.com/l.php?u=https%3A%2F%2Fyoutube.com%2Fwatch%3Fv%3D9sbGJkQ-_eE%26feature%3Dshare%26fbclid%3DIwAR00FeWhlgPIUosTStY-IFS3Gij8RW9hsBmML0mfERImrC1986MkZRwfLcU&h=AT1jqkGa-gHMx2OPyTWUODBTVsR3Ye56IbvKWYTu-gJp7OkMK5l1KX8pg7wjo98pPzvBUrO9TC4YIq6u_jNKcNWXYs8muUflXLTgbt5b96PMQjVrS7JE90Jv2IPlFhpK8jgN&tn=%2CmH-R&c[0]=AT13x4M_u95bVDCrAhwqpGADZytodHh5DgW4Y4ES5sWld2HAskYqa0Bw2Y1vEqJbKF5pMqBUK3dllaEzTZLI4kgKJCJ4s2nW5O2l9WlGzLN9oRn6LLtGA5kxs_XdJ4nwSuiMBU-ZvwFO5Kft7EgNWHjqOXRUXKg4BHV_Bp_vsPZIgOv1UxbUBoWGg3hupybqJ_HN3xI2

Od 1 września swoje praktyki diakońskie w naszym Sanktuarium rozpoczął ks. diakon Mateusz Jędrzejczak pochodzący z Lipna. Ks. Diakonowi życzymy, aby u nas się dobrze czuł i odpowiednio przygotował się do święceń kapłańskich.

Diakon to najniższy stopień sakramentu święceń (dwa wyższe stopnie to prezbiter – czyli „zwykły ksiądz” – oraz biskup). Nauka katolicka, wyrażona w liturgii, Urząd Nauczycielski i stała praktyka Kościoła uznają, że istnieją dwa stopnie uczestniczenia w kapłaństwie Chrystusa: episkopat i prezbiterat. Diakonat jest przeznaczony do pomocy im i służenia. Dlatego pojęcie sacerdos – kapłan – oznacza obecnie jedynie biskupów i prezbiterów, a nie diakonów. Z tego właśnie powodu w nowych tłumaczeniach tekstów liturgicznych jest mowa np. o św. Janie Marii Vianneyu, prezbiterze – a nie, jak było dotąd, kapłanie.
Nauka katolicka przyjmuje jednak, że zarówno dwa stopnie uczestniczenia w kapłaństwie (episkopat i prezbiterat), jak i stopień służby (diakonat), są udzielane za pośrednictwem aktu sakramentalnego nazywanego „święceniami”, to znaczy przez sakrament święceń. Diakonat jest zazwyczaj przygotowaniem do przyjęcia następnego stopnia święceń. Diakoni mają rozmaite zadania, służące kapłanom: asystowanie biskupowi i kapłanowi w czasie funkcji liturgicznych, udzielanie chrztu, rozdawanie Komunii świętej, czytanie Ewangelii, przewodniczenie nabożeństwom (ale nie Eucharystii), sprawowanie sakramentaliów, asystowanie i błogosławienie małżeństwa w imieniu Kościoła na podstawie delegacji biskupa lub proboszcza, prowadzenie pogrzebu, zajmowanie się w imieniu Kościoła dziełami miłosierdzia i administracją oraz akcją społecznej pomocy.

Diakonów można rozpoznać po stroju przez nich noszonym podczas odprawianej liturgii – zamiast ornatu mogą nosić dalmatykę (jest nieco krótsza) albo albę ze stułą przewieszoną przez lewe ramię i spiętą u dołu.

Urząd diakona swą historią sięga początków chrześcijaństwa. Już św. Paweł Apostoł, zarówno w liście do Filipian, gdzie pozdrawia nie tylko biskupów, ale również i diakonów (por. Flp 1, 1), jak i w liście do Tymoteusza, w którym omawia przymioty i cnoty, wymagane do godnego sprawowania przez nich posługi diakońskiej (por. 1 Tm 3, 8-13) wskazuje na powagę posługi diakonów i na ich wsparcie posługi apostolskiej. Dlatego święcenia diakonatu już od prastarych czasów apostolskich miały w tradycji i praktyce Kościoła należne sobie miejsce. Starożytni pisarze kościelni, podkreślając godność diakonów, akcentują jednocześnie przymioty ducha i charakteru, wymagane do sprawowania tej posługi, a mianowicie wierność względem Chrystusa, nieskazitelność życia, posłuszeństwo biskupowi. Sobór Watykański II przypomniał, że diakoni mają szczególny udział w kapłańskiej misji Chrystusa. Są tak jak On sługami, a więc przysługuje im w Kościele zaszczytne miejsce. W Konstytucji dogmatycznej o Kościele Sobór uczy, że diakoni są uczestnikami posłannictwa i łaski Najwyższego Kapłana (KK 41).

Ponadto Sobór Watykański II – po ponad tysiącu latach nieobecności – przywrócił posługę diakonatu stałego, a więc nie będącego jedynie etapem przygotowania do święceń kapłańskich. Diakonatu tego można udzielać mężczyznom, w tym również żonatym, żyjącym w sposób dojrzały i chrześcijański. W Polsce diakonat stały właściwie nie istnieje. W czerwcu 2001 r. Konferencja Episkopatu Polski zdecydowała o wprowadzeniu go także w naszym kraju. Obecnie wyświęcono kilku pierwszych diakonów stałych.

OGŁOSZENIE

OGŁOSZENIE Z REDKACJI DZIENNIKA ŁÓDZKIEGO

Powstaje książka dokumentująca historię sieradzkiego pielgrzymowania na Jasną Górę. Wszyscy posiadający jakiekolwiek materiały, głównie zdjęcia, wspomnienia, proszeni są o kontakt
a autorem Dariuszem Piekarczykiem z redakcji Dziennika Łódzkiego
i tygodnika Nad Wartą. Redakcja mieści się w kamienicy Rynek 3.

Telefon 502 499 414.

Dziękuje. 

PRYMICJE KAPŁAŃSKIE

Przypominamy dzieciom I Komunijnym, że w niedzielę przychodzą na Mszę św. Prymicyjną o 11.00 w swoich strojach i będą prowadzić o. Marcina w girlandzie do naszej świątyni.

Jubileusz

Dziś przypada 15 rocznica przybycia do naszej parafii Ks. Prałata Grzegorza Drzewieckiego. Z tej okazji składamy Ks. Prałatowi najserdeczniejsze życzenia. Niech Miłosierny Bóg błogosławi i obdarza potrzebnymi łaskami.

GRÓB PAŃSKI 2021

Kochani prezentujemy zdjęcia Grobu Pańskiego z naszego Sanktuarium. Grób jak zawsze była autorstwa Pana Dawida, któremu z serca za tę pracę dziękujemy. Nieoceniony wkład w powstaniu tego grobu ma także nasz ministrant Dominik Wymysłowski, któremu dziękujemy za zaangażowanie i pomoc. Zapraszamy Kochani na chwilę modlitwy i adoracji i zapraszamy do oglądania fotorelacji z wszystkich celebracji liturgicznych. Za zdjęcia już dziś dziękujemy Panu Karolowi Kalińskiemu. Natomiast za zdjęcia poniżej zamieszczone dziękujemy Paulinie Ziarniak.

Uroczystość Bożego Narodzenia wywodzi swój początek z Jerozolimy. Ustalił się tam zwyczaj, że patriarcha udawał się z Jerozolimy w procesji do Betlejem, odległego o ok. 8 km. W Grocie Narodzenia odprawiał w nocy Mszę świętą. W Rzymie święto Bożego Narodzenia dnia 25 grudnia obchodzono od wieku IV. Kronikarz rzymski, Filokales, w swoim kalendarzu pod rokiem 354 zaznacza: Natus Christus in Betleem Judeæ (Narodził się Chrystus w Betlejem Judzkim). Z tego także czasu mamy fragment homilii papieża św. Liberiusza (+ 366) na Boże Narodzenie. Najdawniejsza wzmianka o tym święcie w Kościele syryjskim pochodzi od św. Jana Chryzostoma. W swoim kazaniu z dnia 25 grudnia 380 roku tenże święty jako młody wówczas kapłan oznajmia wiernym z radością, że po raz pierwszy będzie w antiocheńskiej katedrze obchodzone to święto. Z tej właśnie uroczystości zachowało się jego kazanie. W tymże wieku IV uroczystość Bożego Narodzenia spotykamy w Jerozolimie, w Antiochii, w Konstantynopolu, w Rzymie i w Hiszpanii. Po Mszy świętej, odprawionej w Betlejem o północy, powracano do Jerozolimy i odprawiano drugą Mszę świętą w godzinach porannych w kościele Zmartwychwstania Pańskiego. Wreszcie, aby dać pełny upust radości, odprawiano w godzinach południowych trzecią Mszę świętą w kościele katedralnym. W Rzymie zwyczaj ten znany był już za czasów papieża św. Grzegorza I Wielkiego (+ 604). Odprawiano tam nocą pasterkę przy żłóbku Chrystusa w bazylice Matki Bożej Większej; drugą Mszę świętą w godzinach porannych w kościele Zmartwychwstania, gdzie miał rezydencję swoją przedstawiciel cesarza wschodniego; trzecią zaś koło południa w bazylice św. Piotra. W pierwszych wiekach chrześcijaństwa nabożeństwa nocne należały do stałej praktyki Kościoła. Pamiątką jest dzisiejsza Pasterka. Już pierwsze słowa inwitatorium wprowadzają nas w nastrój tajemnicy: „Chrystus narodził się nam. Oddajmy Mu pokłon”. Nie mniej radosnym akordem brzmią czytania i responsoria. Kościół wyraża tak wielką radość z narodzenia Pana Jezusa, że przez osiem dni (oktawa) obchodzi tę uroczystość.

DZIŚ PATRONUJE NAM ŚWIĘTY MIKOŁAJ

Mikołaj urodził się w Patras w Grecji ok. 270 r. Był jedynym dzieckiem zamożnych rodziców, uproszonym ich gorącymi modłami. Od młodości wyróżniał się nie tylko pobożnością, ale także wrażliwością na niedolę bliźnich. Po śmierci rodziców swoim znacznym majątkiem chętnie dzielił się z potrzebującymi. Miał ułatwić zamążpójście trzem córkom zubożałego szlachcica, podrzucając im skrycie pieniądze. O tym wydarzeniu wspomina Dante w „Boskiej komedii”. Wybrany na biskupa miasta Miry (obecnie Demre w południowej Turcji), podbił sobie serca wiernych nie tylko gorliwością pasterską, ale także troskliwością o ich potrzeby materialne. Cuda, które czynił, przysparzały mu jeszcze większej chwały. Kiedy cesarz Konstantyn I Wielki skazał trzech młodzieńców z Miry na karę śmierci za jakieś wykroczenie, nieproporcjonalne do aż tak surowego wyroku, św. Mikołaj udał się osobiście do Konstantynopola, by uprosić dla swoich wiernych ułaskawienie.
Kiedy indziej miał swoją modlitwą uratować rybaków od niechybnego utonięcia w czasie gwałtownej burzy. Dlatego odbiera cześć również jako patron marynarzy i rybaków. W czasie zarazy, jaka nawiedziła jego strony, usługiwał zarażonym z narażeniem własnego życia. Podanie głosi, że wskrzesił trzech ludzi, zamordowanych w złości przez hotelarza za to, że nie mogli mu zapłacić należności. Św. Grzegorz I Wielki w żywocie Mikołaja podaje, że w czasie prześladowania, jakie wybuchło za cesarzy Dioklecjana i Maksymiana (pocz. wieku IV), Święty został uwięziony. Uwolnił go dopiero edykt mediolański w roku 313. Biskup Mikołaj uczestniczył także w pierwszym soborze powszechnym w Nicei (325), na którym potępione zostały przez biskupów błędy Ariusza (kwestionującego równość i jedność Osób Trójcy Świętej).
Po długich latach błogosławionych rządów Mikołaj odszedł po nagrodę do Pana 6 grudnia (stało się to między rokiem 345 a 352). Jego ciało zostało pochowane ze czcią w Mirze, gdzie przetrwało do roku 1087. Dnia 9 maja 1087 roku zostało przewiezione do włoskiego miasta Bari. 29 września 1089 roku uroczyście poświęcił jego grobowiec w bazylice wystawionej ku jego czci papież bł. Urban II.
Najstarsze ślady kultu św. Mikołaja napotykamy w wieku VI, kiedy to cesarz Justynian wystawił mu w Konstantynopolu jedną z najwspanialszych bazylik. Cesarz Bazyli Macedończyk (w. VII) w samym pałacu cesarskim wystawił kaplicę ku czci Świętego. Do Miry udawały się liczne pielgrzymki. W Rzymie św. Mikołaj miał dwie świątynie, wystawione już w wieku IX. Papież św. Mikołaj I Wielki (858-867) ufundował ku czci swojego patrona na Lateranie osobną kaplicę. Z czasem liczba kościołów św. Mikołaja w Rzymie doszła do kilkunastu. W całym chrześcijańskim świecie św. Mikołaj miał tak wiele świątyń, że pewien pisarz średniowieczny pisze: „Gdybym miał tysiąc ust i tysiąc języków, nie byłbym zdolny zliczyć wszystkich kościołów, wzniesionych ku jego czci”. W XIII wieku pojawił się zwyczaj rozdawania w szkołach pod patronatem św. Mikołaja stypendiów i zapomóg.
O popularności św. Mikołaja jeszcze dzisiaj świadczy piękny zwyczaj przebierania się ludzi za św. Mikołaja i rozdawanie dzieciom prezentów. Podobiznę Świętego opublikowano na znaczkach pocztowych w wielu krajach. Postać św. Mikołaja uwieczniło wielu malarzy i rzeźbiarzy. Wśród nich wypada wymienić Agnolo Gaddiego, Arnolda Dreyrsa, Jana da Crema, G. B. Tiepolo, Tycjana itd. Najstarszy wizerunek św. Mikołaja (z VI w.) można oglądać w jednym z kościołów Bejrutu.
W Polsce kult św. Mikołaja był kiedyś bardzo popularny. Jeszcze dzisiaj pod jego wezwaniem jest aż 327 kościołów w naszej Ojczyźnie. Po św. Janie Chrzcicielu, a przed św. Piotrem i Pawłem najpopularniejszy jest św. Mikołaj. Do najokazalszych należą kościoły w Gdańsku i w Elblągu. Ołtarzy Mikołaj posiada znacznie więcej, a figur i obrazów ponad tysiąc. Zaliczany był do Czternastu Orędowników. Zanim jego miejsce zajął św. Antoni Padewski, św. Mikołaj był wzywany we wszystkich naglących potrzebach.

Święty Mikołaj

Postać Świętego, mimo braku wiadomości o jego życiu, jest jedną z najbardziej barwnych w hagiografii. Jest patronem Grecji, Rusi, Antwerpii, Berlina, Miry, Moskwy, Nowogrodu; bednarzy, cukierników, dzieci, flisaków, jeńców, kupców, marynarzy, młynarzy, notariuszy, panien, piekarzy, pielgrzymów, piwowarów, podróżnych, rybaków, sędziów, studentów, więźniów, żeglarzy.

W ikonografii św. Mikołaj przedstawiany jest w stroju biskupa rytu łacińskiego lub greckiego. Jego atrybutami są m. in.: anioł, anioł z mitrą, chleb, troje dzieci lub młodzieńców w cebrzyku, trzy jabłka, trzy złote kule na księdze lub w dłoni (posag, jaki według legendy podarował biednym pannom), pastorał, księga, kotwica, sakiewka z pieniędzmi, trzy sakiewki, okręt, worek prezentów.